Dans van het leven

Vandaag stierf oud-astronaut Wubbo Ockels. Hij was pas 68, een agressieve en uitgezaaide nierkanker rukte hem vroegtijdig uit het leven. Groot nieuws natuurlijk.
Op Facebook kwam in mijn timeline een filmpje over Wubbo voorbij. Daarin vertelt hij over zijn kanker, ‘zijn Wubbo’, hoe hij daarmee omgaat en waarom.
Hij maakt hierin duidelijk dat hij ervoor kiest om niet de rest van zijn leven te rouwen met de kanker, maar ermee te leven. Dat hij kanker ziet als een uiting van onbalans in het lichaam en dat je eraan kunt werken die balans te herstellen.
Ook laat hij aan het publiek letterlijk zien hoe hij dat doet. Indrukwekkende en emotionele beelden, wat mij betreft. Waarschijnlijk mede doordat ik een aantal dingen in zijn verhaal herken uit mijn eigen leven met Non Hodgkin, nu alweer 5 jaar.

Mijn Ingrid
Toen ik de diagnose NHL kreeg ontstond ook in mij en om mij heen een zware sfeer. Je hebt immers toch kanker en dat is niet niks. Nu heb ik het geluk dat ik geen agressieve vorm heb, maar toch is dat, vooral voor mensen om mij heen, soms moeilijk. Net als Wubbo zie ik een vorm van rouw bij hen. Na de eerste weken na de diagnose, waarin ik maar even gewoon doorging met leven, moest ik een stapje terug doen. Toen drong het pas goed tot me door dat dit toch best wel wat betekende. Maar toen ik goed keek naar wat ik voelde en naar wat ik om me heen zag, zag ik in en voelde ik echt dat de balans in mij niet goed was. Ik voelde dat de opgezwollen klieren mij iets te vertellen hadden en dat daarin een heleboel energie was opgeslagen die vrijheid zocht. Ik omarmde daarmee ‘mijn Ingrid’.

Werk aan de winkel
Ik besefte ook dat er werk aan de winkel was. Dat ik in mijzelf mocht gaan kijken naar wat ik toch allemaal vasthield wat mijn lymfeklieren deed opbollen. Daarvoor sprak in in de loop van de jaren met allerlei therapeuten. Onlangs had ik bijvoorbeeld nog een aantal EMDR-sessies bij Ria, waarin ik veel heb kunnen loslaten. Wat een ruimte gaf dat, en nog steeds!
Ook ging ik te rade bij een acupuncturist die gespecialiseerd is in het behandelen van tumoren, Bert Pijnenburg. Na een intensieve serie behandelingen in het begin, kom ik er nu nog steeds met een frequentie van ongeveer 1x per 2 maanden.
Omdat ik me realiseerde dat ook voeding bijdraagt aan een goede balans ben ik anders gaan eten, op advies van Dr. Valstar. Voor wie het zich dus al jaren afvraagt: dÑÑrom eet ik bijvoorbeeld geen (of zo weinig mogelijk) witte suiker, gist(brood) en rode vleessoorten. Ook ben ik zoveel mogelijk biologisch gaan eten, om mijn lichaam zo min mogelijk te belasten met ‘troep’.
Om de doorstroming van energie verder te stimuleren, om dichter bij mijzelf te komen en mijn lichaam en geest meer met elkaar in contact te brengen beoefen ik sindsdien yoga.
En, zoals je in mijn vorige blog hebt kunnen lezen kwam ik 1 1/2 jaar geleden uit de kast: waarmee ik weer een stukje dat bekneld zat bevrijdde πŸ™‚

Resultaat
Of dat alles mij wat heeft opgeleverd? Ja. Om te beginnen bleek bij een scan ter gelegenheid van een ‘nieuwe klier’ -nu alweer 3 jaar geleden- dat alle aangedane klieren verkleind (minder actief) dan wel verdwenen (niet meer actief) waren. Behalve dan die ene ‘nieuwe’. Sindsdien is ook die overigens weer flink kleiner. Dat is natuurlijk een prachtig resultaat, waar ik geweldig blij mee ben!
Maar voor mij is een ander resultaat ook heel belangrijk. Namelijk dat ik zelf de regie voer over mijn lichaam en mijn leven. Dat ik doe wat voor mij goed voelt. Dat ik niet rouw met mijn kanker, maar ermee LEEF!
Ik ben nog lang niet klaar met mijn leven en haal eruit wat erin zit. Ook al vind ik dat soms lastig. Niet omdat ik kanker heb, maar omdat er nog steeds een aantal dingen bekneld zitten, waardoor de energie nog niet altijd helemaal lekker doorstroomt.
Elke dag zet ik hierin stapjes en dat blijf ik doen zolang ik leef. Opgewekt en blij, en steeds vrijer in ZIJN wie ik werkelijk ben. Dat is voor mij vrijheid, dat is voor mij de dans van het leven. Die dans doe ik nu al 5 jaar. Mijn eerste lustrum dus. Een goede reden voor een feestje deze zomer! πŸ˜€

20140518-223347.jpg

Getagd , , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

9 reacties op Dans van het leven

  1. Armanda zeggen:

    Ga zo door! Echt heel mooi dat en hoe je dit deelt. Dikke zoen.

  2. CoachSander zeggen:

    Mooi… de invloed die je hebt op je lichaam… πŸ™‚

  3. Rob Lindhout zeggen:

    Wat mij betreft de spijker op zijn kop, Ingrid! Je neemt verantwoordelijkheid voor jezelf en jouw lichaam, prachtig!

    En weet je, altijd opgewekt en blij en alle blokkades in je lichaam weghalen? Ik weet niet, volgens mij kiezen onze zielen ervoor om op aarde te ervaren en daar heb je licht en donker voor nodig, liefde en angst. Ontspanning hoort ook bij ‘werken aan jezelf’

    Ik wens je een mooi vervolg van jouw reis…

    • Dankjewel Rob voor je woorden. Ben het eens met wat je zegt, alleen door donker kun je licht ervaren. Wat ik bedoel is dat ik die donkerte wil ervaren en ook weer leren loslaten, zodat die me niet in de greep houdt. En in die zin ‘vrij zijn’.

  4. daphne zeggen:

    om sprakeloos van te worden. Prachtig mooi verhaal.

  5. daphne zeggen:

    prachtig mooi en ontroerend verhaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.