Het eerste woord dat in mij opkomt is ‘verbinding’. Een heel belangrijk thema voor me, ik schreef er ook al eerder een blog over. Verbinding is de drijfveer in mijn leven: verbinding met mijzelf, met de ander én tussen anderen. Het voelen van die verbinding maakt  me gelukkig, het is alsof ik dan een diepe rust ervaar. Heerlijk!

Door de activiteiten in mijn agenda raak en blijf ik verbonden met anderen. Ik laat ze regelmatig terugkomen, want oefening baart immers kunst Oefenen doe ik ook in mijn relaties: die met Wilbert, maar ook met mijn vriendinnen en zelfs met mijn kleine nichtje. In relaties is verbinding vanzelfsprekend, heb ik altijd gedacht. ‘Dat hoort toch zo?’ Die vlieger gaat voor mij alleen niet helemaal op. Ik balanceer steeds tussen verbonden zijn en willen zijn en een verlangen naar vrijheid. Een proces waarin ik nog veel mag leren. Misschien is dat zelfs wel mijn levensdoel: vanuit verbinding met mijzelf ook met de ander verbonden zijn… Ik denk dat dán de balans en dus de rust er echt kan zijn. En hoe heerlijk is het voor de weegschaal die ik ben, om een beetje in balans te zijn.

Gelukkig vind ik het steeds gemakkelijker om dichtbij mezelf te blijven en met aandacht te leven. Yoga speelt daar voor mij een belangrijke rol in, het helpt me om rust te vinden. Ook andere ‘dingen die ik leuk vind’ werken op die manier. Zoals koken bijvoorbeeld. Heerlijk om, soms uitgebreid maar vooral lekker en vers, te kokkerellen, bijvoorbeeld geïnspireerd door recepten uit mijn lievelingskookboek Ecofabulous van Lisette Kreischer. In een  keuken die goed is ingericht en toegerust kom ik vast en zeker meer tot rust en in verbinding met mezelf dan in mijn huidige Bruynzeelkeukentje uit 1963

Werk en verbinding, da’s ook een mooie! Een jaar of 6 geleden ben ik begonnen aan de opleiding Communicatie. Mijn motivatie destijds: eraan bijdragen dat mensen in deze wereld elkaar beter begrijpen. Daarbij speelt communicatie een cruciale rol, is mijn overtuiging. Het feit dat ik zelf heb ervaren dat goede communicatie niet voor iedereen (ook niet voor mij) vanzelfsprekend en gemakkelijk is, is voor mij nog steeds een intrinsieke motivator om me in dit vak verder te ontwikkelen. En ook al is het een klein stapje op die weg: daarom vind ik het super dat ik een nieuwe telefoon besteld heb. Mijn superSonysche nieuwe witte telefoon-die-er-bijna-aan-komt helpt me namelijk om überhip mijn vak uit te oefenen, en vooral: om verbindingen met anderen te leggen. De volgende stap wordt een grotere. Welke? Dat zal de tijd leren.

Door deze gedachten herinner ik me ineens het labyrint. Een prachtig hulpmiddel om je te laten leiden door de weg, je te laten leiden door vertrouwen, in plaats van door angst. Ik moet toch eens op zoek naar zo´n vingerlabyrint als op de foto. Vind m nog prachtig ook!

En in het vertrouwen dat de tijd mij brengt wat ik nodig heb, neem ik een heerlijk glaasje wijn en geniet ik nog even met aandacht van een avondje ‘me-time in de lente’.

Me-time
Na een heel drukke periode door mijn rol in de organisatie van Eindhoven in Dialoog, en tegelijkertijd ook een drukke periode op mijn werk, ben ik toe aan even rust en bezinning. Daarom heb ik 2 weken vrij genomen. Zonder concrete plannen. Hoe dichterbij deze zee van vrije tijd komt, hoe meer ik voor mezelf weet: dit worden echte ‘me-time’ weken. Een soort mini-retraite, in te vullen met rust, meditatie, yoga, buiten zijn en fijne mensen. En voor de rest: ik zal het wel zien. Het stukje meditatie moet ik nog bedenken, want ik heb voor mezelf nog niet goed voor ogen hoe dat ‘moet’, mediteren. ‘Toevallig’ start bij Brahma Kumaris vanaf 12 november, de 2e dag van mijn vakantie, een introductiecursus Raja Yoga Meditatie, met 2x per week les. Perfect! Bij het yogatijdschrift dat in de eerste week in mijn brievenbus viel zit dan ook nog een cd-tje met yoga-oefeningen en om alles compleet te maken haal ik bij Ikea ik een warm schapevachtje om op te zitten en bij de Heremiet kaarsjes en nog wat andere dingen die me een goed gevoel geven voor mijn retraite. Mijn me-time kan beginnen!

Opfrissen
De eerste dagen doe ik weinig. Na een ‘externe’ zaterdag, waarbij ik nog wat mensen zie, komt de ‘interne’ zondag. Ik lees veel in het prachtige boek dat ik van @Elluhzelluf heb gekregen, mediteer, doe yoga-oefeningen, brand kaarsjes en wierook. Kortom: ik breng heel sterk mijn eigen energie in mijn eigen huis tot uitdrukking en ga ‘naar binnen’. En ongelooflijk, wat geeft mij dat een rust! De dagen die volgen bestaan uit af en toe met een vriendin wat afspreken, en verder veel wandelen, veel meditatie en regelmatig yoga. Tijdens mijn wekelijkse yogales op dinsdag vertelt één van de mede-yogi dat hij aan het vasten is. Ik ben nieuwsgierig en vraag hem naar het hoe, wat en waarom. Sapvasten doet hij, al jarenlang elk halfjaar een week. En hij vertelt dat -vooral de 1e keer- er dan nogal wat los kan komen van je darmwand. Enorme plakaten zwarte smurrie. Dat schijnen resten aangekoekte voedselresten te zijn en dan vooral vleesresten. Na de kuur zijn je darmen weer schoon, kun je voedingsstoffen beter opnemen en heb je optimaal energie. Ik vind het een interessant verhaal. De dagen daarna bedenk ik me dat het eigenlijk wel perfect bij mijn mini-retraite zou passen als ik deze af zou sluiten met een vastenkuur. Zodat ik niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk opfris. Even goed plannen: zo gezegd, zo gedaan!

Zuurkoolsap
Donderdags in de 2e week is het zover: ik begin met mijn kuur. De eerste fles? Het zuurkoolsap. Uhm, lekker is anders. Met veel fantasie lukt het me om me voor te stellen dat ik stamppot zuurkool aan het eten ben. Zo kan ik het in ieder geval binnen houden Dit sap is bedoeld om te laxeren, maar helaas: dat werkt bij mij niet zo goed Behalve dat het in mijn darmen flink gaat bubbelen gebeurt er maar weinig.

Duizelig, helder, lusteloos en rust
De dagen die volgen drink ik coctailkuursap en gemengd groentensap. Die smaken een stuk lekkerder! Naast de sapjes (700 ml per dag, dus daar moet je zuinig mee zijn) drink ik liters water en thee om het hongergevoel te verdrijven en te spoelen natuurlijk. Hoofdpijn heb ik -mede daardoor- niet. Wel merk ik dat ik de 2e dag wat duizelig ben, mijn lijf moet duidelijk wennen aan minder voeding, maar ‘s morgens sta ik wel met een heel helder hoofd op; bijzonder om te ervaren. Aan het einde van de dag voel ik me lusteloos worden en heb ik nergens meer zin in. Na wat pittige yoga-oefeningen komt het vuur weer terug gelukkig! Na de meditatieles is het alsof ik helemaal niet aan het vasten ben. Da’s gek! Vlak voordat ik ga slapen komt er eindelijk een klein beetje ontlasting op gang, ik begon me al zorgen te maken dat dat niet ging gebeuren…

Misselijk, koud, wazig en rust
De 3e dag begint met een misselijk gevoel dat duurt tot na het mediteren, de yoga en het douchen. Blij dat het dan over is stap ik op de fiets: rondje boodschappen doen. Het is belangrijk om in beweging te blijven, om te voorkomen dat mijn lichaam mijn spieren gebruikt als eiwit- en dus energiebron. Koud is het wel! Blijkbaar kijk ik ook zo, want Senol ziet mij onderweg en vindt mijn blik nogal verbeten Maar wat wil je, met die lage temperaturen en zo weinig brandstof in je lijf! Ik merk dat ik wat waziger word, rustiger ook. Da’s eigenlijk niet eens zo vervelend ‘s Avonds ga ik naar Tilburg, naar een concert van het koor van mijn vader, kamerkoor Tourdion Waalwijk. Ik ga met de trein en onderweg naar de kerk waar ze zingen kom ik langs heel veel restaurantjes. Die luchten! Da’s wel even een beproeving… Net als de kou in de kerk.

Emotioneel
Zondags sta ik fit op. In de loop van de dag voel ik me wel lusteloos worden. En, ik voel me een beetje eenzaam, zo in mijn uppie met mijn sapjes. Ik merk ook dat ik niet meer zo alert ben als ik een tweet, die echt niet zo ingewikkeld was, even helemaal niet snap. Die twee dingen maken dat ik me emotioneel voel. En dan ook nog het feit dat het laxeren alsmaar niet doorwerkt… Bah! Gelukkig hervind ik mezelf aan het einde van de dag weer. Op aangeven van @hermandaddy trek ik een kaartje op de site van Brahma Kumaris. De tekst: ‘Schoonheid. Ik zie al het mooie in mijzelf en in anderen – innerlijke schoonheid, uniek en kostbaar.’ Dá’s er eentje om over na te denken en te voelen en ik sluit er de dag mooi mee af. Toch knaagt er iets in me. Ik kan het niet uitstaan dat de ontlasting die eruit had moeten gaan alsmaar blijft zitten en tot nu toe ben ik streng geweest naar mezelf: het moet vanzelf gebeuren! Maar ik voel nu dat ik dat los mag laten en lief voor mezelf mag zijn. Ik besluit de natuur op een zachte manier een handje te helpen en: hoera, er komt ook fysiek wat los!

Werk aan de winkel
De eerste werkdag op sap gaat gelukkig goed. Maar, ik ben wel wat wazig merk ik. Of het nu komt van de retraiteweken of van de sapjes, wie zal het zeggen… De 2e dag gaat t alweer beter! Deze laatste dagen neem ik af en toe een extra glaasje wortelsap. Of opgewarmd: wortelsoep. Da’s fijn, want ik merk dat mijn energie begint op te raken en dat wil ik zoveel mogelijk voorkomen. Moet wel overeind blijven natuurlijk. De yogales van dinsdag is een pittige en de dag erna sta ik op alsof ik helemaal leeg ben. Ik denk eerst dat het komt omdat het de laatste sapvastendag is, maar achteraf vermoed ik dat de yogales mij alle energie heeft gekost die ik had Krachtig en doorzettend als ik ben, ga ik door met mijn sapjes deze laatste dag.

 ’s Middags mag ik Zwarte Piet spelen op het werk. Kost wel wat energie, maar het is hartstikke leuk en na afloop is er chinees voor alle vrijwilligers. Daar zit ik dan met mijn warme sapje Maar eerlijk gezegd valt het me niet eens zo zwaar! Ik moet er nu niet aan denken om chinees te eten, dat zouden mijn darmen even niet trekken! Ik drink zomaar een 1 1/2 literfles Spa blauw leeg, naast 2 koppen thee en 2 kopjes sapsoep. En geloof me, van zo’n laatste avondmaal zit je aardig vol

Opbouwen
En dat was het dan… de week is voorbij en ik mag alweer gaan opbouwen. Hoera!! Ik volg keurig het schema en dat gaat super. Mijn energievoorraad wordt stukje bij beetje bijgevuld en ook mijn darmen komen langzaam maar zeker weer in beweging. Heerlijk om te merken. Ik ben eigenlijk best trots op mezelf dat ik het heb volgehouden, ook al had ik daar vooraf al wel het volste vertrouwen in Ben erg benieuwd hoe ik me zondag voel, dan -na de laatste opbouwdag- is het voor mij pas écht afgelopen.

Zaterdag komt de ontlasting op gang en jawel: daar is de eerste brok zwarte smurrie! *sorry als je hier niet zo goed tegen kunt * Daar volgen er vandaag en zondag meer van. Ik schat in dat er ongeveer 500 gram troep mijn lijf uit is gekomen! Het is dus niet voor niets geweest En dan zondag… ik voel me heel goed, mijn energiepeil stijgt, ik geniet van buiten de bladeren opvegen en wandel een blokje om.

De eindbalans?
Om een totaalbalans op te maken: mijn retraiteweken hebben me veel rust gebracht en een manier om dit in mijn leven vast te houden. Ik heb als het ware een begin gemaakt met een bewuster leven. En dat voelt super! Het toetje van deze weken, de sapvastenkuur, heeft me doen ervaren dat ik het erg lastig vind om dingen los te laten -fysiek en mentaal-, maar dat ik het met liefde naar mezelf wel kán! En, ik ben zo’n 2 kilo lichter, waarvan 0,5 kg troep .

Poster Restless

Restless gaat over een jongen, Enoch, en een meisje, Annabel. Enoch loopt uitvaarten af en ontmoet Annabel bij één daarvan. In de loop van de film wordt duidelijk dat hij zijn beide ouders verloren heeft, en dat zij een hersentumor heeft en nog 3 maanden te leven. Het onvermijdelijke gebeurt: ze worden verliefd. Gus weet het thema van geluk en verdriet, leven en dood, hoe groot het ook is, toch subtiel,  emotievol én met humor neer te zetten. Daardoor heeft de film wel degelijk impact -getuige gesnotter in de zaal, en ook mijn ogen bleven niet droog…-, maar blijft deze tegelijkertijd toch wat luchtig.

Warm hart
In de loop van het verhaal ontvouwt zich de dramatiek van de pijn die Enoch ervaart van het verlies zonder afscheid van zijn ouders, zijn angst om ook Annabel te moeten laten gaan, haar vertrouwen in de tijd die ze nog heeft en het geluk dat zij samen ervaren… Uiteindelijk eindigend in een mooie climax, waar mijn hart helemaal warm van werd en overliep van emotie…

Deze film, met dit thema, raakt mij op dit moment heel erg. Ook al denk ik er liever niet aan en hoop ik anders, misschien is Ian er binnenkort niet meer. En al zijn we geen stel, ik voel nog steeds veel voor hem, herken delen van mezelf in hem. Zijn weg naar het onbekende is ook voor een deel mijn weg. Het gevoel samen iets moois te delen is er nog steeds, ook al is dat enigszins anders dan even geleden en moet ik goed mijn eigen grenzen zien te bewaken. Die onbekende toekomst maakt dat gevoel soms heel pijnlijk. Hoe  herkenbaar is het dan ook voor mij, als ik Enoch zie worstelen met het dreigende afscheid. De boosheid die hij voelt, de frustratie en pijn die hij ervaart. En hoe goed kan ik me inleven in hun blijheid over hoe fijn ze het hebben samen.

Asjeblief, ga toch kijken
Op de site van Plaza Futura staat als eerste zin bij deze film ““Asjeblief, ga toch ergens kijken, want de nieuwe film van Gus Van Sant is heel, héél mooi.” – Humo.be”. Ik sluit me daar helemaal bij aan…

Ik kreeg pas van een collega het verzoek om een apparaatje uit te testen. Nadat een aantal collega’s ervaringen ermee hebben opgedaan, is het de bedoeling dit ook buiten onze organisatie aan mensen in bruikleen te geven.

Het apparaatje: de Watcher!

De Watcher meet hoeveel stroom je verbruikt. U sluit één speciaal meetinstrumentje aan op uwen meterkast, steekt een ander in een stopcontact dat goed in het zich zit et voilà: u hebt zicht op uw stroomconsumptie!

Het aanbrengen van het meetinstrumentje verliep  bij mij in eerste instantie niet helemaal vlekkeloos. Ik plaatste het ding steeds voor het knipperende lichtje op mijn meterkast, maar signaal? Ho maar! Tot mijn collega, nadat hij mijn verhaal had aangehoord, suggereerde dat het signaal misschien wel van het andere ‘oogje’ af zou kunnen komen. Een oogje dat niet knippert, maar een infrarood signaal afgeeft. Dat oogje heb ik gezocht, het metertje ervoor geplakt en jawel: het werkt nu!

Jeuj!

Hoe gaaf is het om te merken dat mijn basisverbruik een luttele 20 Watt is. En dat als de wasmachine draait er ineens zo’n 2000 Watt bij komt. Als ik de lampen boven de eettafel aan doe en dim, deze nog steeds 60 Watt verbruiken (2 lampen van 40 W). En als ik de afzuigkap aanzet, dat het verbruik dan minstens op 200 Watt zit. Dat het rode lampje op mijn stekkerdoos 10 Watt kost. Zo kan ik nog wel even doorgaan…

Ik vind het tof om eens te zien wat mijn energieverbruik is en hoe ik dat kan beïnvloeden. Dat het doven van de lampen in de keuken weer mooi 50 Watt scheelt. Of dat ik energie bespaar door mijn Digitenne-apparaatje zó in te stellen dat ‘t in standby modus alleen een rood lampje en geen tijd weergeeft.

Bewust met energie omgaan zit in mijn natuur. Maar het wordt ook mooi zichtbaar met wat techniek. Ik hoop dat deze techniek ook anderen helpt beter voor onze Moeder Aarde te zorgen!

Vorig weekend was het weer zover: we begonnen het weekend met een hotelovernachting inclusief saunabezoek in Etten-Leur op zaterdag. Eigenlijk mochten we op zondag ook nog van die sauna gebruikmaken, maar die ene dag was voor ons eigenlijk wel genoeg en dus togen we zondag naar buiten. Vlakbij Etten-Leur ligt Oudenbosch, een dorp waarvan ik het bestaan kende omdat daar een ‘Sint Pieter in het klein’ is nagebouwd. Ik dacht alleen dat het helemaal aan de andere kant van Eindhoven lag, ergens bij Sint Antonis. Geen idee waarom. Maar goed, ik wilde daar altijd nog eens heen en dit was mijn kans!

Waar Brabant begint
Gelukkig leek dit Ian ook een goed plan, dus we reden er naartoe. Onderweg kwamen we door Halderberge, de gemeente waar Oudenbosch bij hoort. Een heerlijk buitengevoel maakte zich al van ons meester. Overal zagen we bordjes met Hartelijk Halderberge: “waar Brabant begint” opdoemen. Een veelbelovende pay-off, als je het mij vraagt! Op goed geluk en met een beetje Ian-Ian op de mobiel kwamen we in de buurt van de basiliek die we zochten. Ineens was ie daar! Pronkend met de beelden op de gevel, het plein ervoor en de gigantische koepel bovenop. We parkeerden vlakbij en kerkgezang en orgelspel beroerden onze trommelvliezen. Prachtig! Zo ‘voel’ je een kerk op en top.

Omdat er een dienst bezig was, had het niet veel zin om naar binnen te gaan, rondlopen is dan niet gewenst en zou ik ook niet fijn vinden. Na de mis zou de kerk een uur dicht zijn (siësta?) en daarna konden we weer naar binnen. We besloten dan ook even Oudenbosch te verkennen, want: aan de overkant van de straat zagen we nóg zo’n koepel! Daar gingen we maar eens een kijkje nemen. Het bleek de kapel van het voormalige Instituut Saint Louis, een internaat van de Broeders van Oudenbosch. Wat een rust hier… heerlijk om hier gewoon even te ‘zijn’…

Overweldigend mooi
Op de route naar Saint Louis zagen we bordjes naar het Arboretum. Hè? Hebben ze dat óók al hier? Dit was bijna open en na ons bezoekje aan Saint Louis – overigens alleen van buiten te bekijken – stond de poort heel uitnodigend al wagenwijd open. Voor de entree van € 2,50 hoeven we een bezoekje niet te laten, dus we lopen nieuwsgierig door. Binnen wacht ons een hartelijke ontvangst door een van de vrijwilligers. Eén van de eerste vrijwilligers, zo blijkt, die de tuin mee heeft gemaakt tot wat hij nu is. Gewapend met twee boekjes over de tuin in het algemeen en eetbare bomen in het bijzonder gaan we op pad. Wat we achter het entreegebouw – voormalige kloosterbakkerij en later ‘Paleis voor Volksvlijt’ genoemd- aantreffen overtreft onze stoutste verwachtingen. Het licht en het vocht in de lucht op deze zondag maakt dat de tuin wat mysterieus aandoet. Ingedeeld in verschillende type tuinen (Paterstuin, Amerikaans deel, Broedertuin, Orangerie, Aziatisch deel en meer) is elke hoek weer anders. Voor een indruk verwijs ik je naar de selectie van mijn foto’s hieronder.

Na een kopje thee halverwege onze rondtocht van een uur of 3 gaan we dan alsnog naar de basiliek. En ook die is prachtig, getuige de foto’s. Het ijsje bij de Italiaan in Nuenen en de zelfgemaakte pizza later thuis maken dit weekend helemaal áf. Wat is genieten toch fijn… enne, eerlijk is eerlijk: samen genieten, samen relaxen in het groen, is nóg beter!

Bij mij is het al vaak gebeurd dat al dit soort dingen bij elkaar komt. En dat levert dan een periode in mijn leven op dat ik praktisch alles ter discussie stel. Dat niets meer vanzelfsprekend is. Een periode vol onrust, onzekerheid, zoeken. Wat er eigenlijk gaande is, is dat zich weer een sprong in mijn ontwikkeling aandient. Ik weet nog niet welke, maar dat er iets staat te gebeuren, dat is zeker! Dat ik er beter uit kom, dat weet ik ook zeker. En wat ik ervoor nodig heb om zover te komen? Geen idee. Ik vertrouw er maar op dat zich dat ontvouwt en op mijn pad komt als de tijd daar is.

Wazig hoor, zul je misschien denken. Voor sommigen is dat misschien wel zo. En dat is ook prima. Je hoeft mijn blog ook niet perse verder te lezen.

Sprong
Maar of je het wazig vindt of niet; voor mij is het hoe ik het leven ervaar. Hoe ik zie dat de dingen gebeuren, niet alleen bij mij, maar ook bij anderen. Iedereen heeft zijn les te leren, zijn ontwikkelingsproces door te maken. En daar horen ups en downs bij, toppen van euforie, maar ook diepe dalen waarin je het eventjes niet zo meer ziet zitten allemaal. Vanuit zo’n dal, zo zie ik het, kun je namelijk wel een flinke aanloop nemen en een sprong maken naar een hoger doel, een hoger niveau. En ook al is zo’n dal niet echt leuk om in te zitten, ik ervaar het toch als iets moois. Op de een of andere manier ben ik wel een soort van ‘down’, maar zit ik niet in de put. Omdat ik weet dat het erbij hoort. En omdat ik weet dat ik er weer uit ga komen.

Aanwijzingen
En wat ik steeds beter weet, steeds duidelijker voel: ik kom alleen maar verder als ik de dingen doe die bij mij passen. Dingen die zich aandienen oppak als ze goed voelen. En dat is best wel lastig. Hoe gemakkelijk is het om op de automatische piloot de keuzes te maken die je altijd maakte… Om verder te komen in je ontwikkeling moet je ook gaan kiezen dingen anders te doen dan je deed. Een wijze uitspraak luidt niet voor niks “als je doet wat je deed, dan krijg je wat je kreeg”. Hoe dat dan anders moet? Daarover hoef  je je geen zorgen te maken: de aanwijzingen komen vanzelf op je pad; dat kunnen mensen zijn, of ontwikkelingen, gebeurtenissen.

Uitzicht
Ik bevind me momenteel op een soort pauze-plateau, weet niet zo goed hoe het anders te noemen. Vanaf dit plateau zie ik wat er allemaal op mijn bordje ligt, voel ik dat er veel in mij borrelt en vraag ik me enigszins af waar dat heen zal gaan. Geen afvragen in de zin van dat ik me er druk over maak: het is meer een soort nieuwsgierige verwondering. Verwondering over het leven en de over koers die het met me voorheeft. Het zal niet lang meer duren, dat voel ik. Over een poosje weet ik welke kant ik op ga en welke stap in mijn ontwikkeling ik blijkbaar te maken had.

Eerlijk gezegd: ik kijk er erg naar uit, ik kan haast niet wachten. Maar toch geniet ik ondertussen ook van de weg er naartoe. Die is namelijk ook mooi. En ik geniet van het uitzicht vanaf mijn plateau. Ook al voel ik me niet altijd top, ik geniet. En ben ik eenmaal op dat hogere plateau? Dan dient zich vast weer een volgend vraagstuk aan… Want dat is mij helder: als je wilt, dan houdt je ontwikkeling nooit op!

Let’s keep on developing :-)

We besloten te gaan fietsen en onderweg te picknicken. Dat picknicken was zo leuk, lekker en gezellig dat van het bezoek aan Beeld & Tuin nog maar een uur resteerde tot aan sluitingstijd. Toch hebben we genoten, want wat was het prachtig… de beelden, de tuin, de muziek en het theater en, de rust. Ik weet zeker: hier ga ik nog vaker komen…

Een impressie van ons bezoekje vind je hieronder.

Tussen mijn nieuwsberichten viel mij het berichtje op van Ian. 3 1/2 jaar geleden had ik een aantal dates met hem en nu schreef hij op zijn prikbord of het de moeite waard zou zijn als hij een blog bij ging houden over zijn ziekte. Zou iemand daar wat aan hebben, vroeg hij zich af. Sinds we destijds besloten niet samen verder te gaan had ik hem niet meer gezien. Desondanks prikkelde dit bericht mij teveel om niet te reageren. “Wat heb je dan onder de leden?” vroeg ik hem dan ook. In de uitgebreide mail- en chatwisseling die volgde, vertelde hij over zijn ziekte. Sarcoïdose. Een auto-immuunziekte waarbij het aantal witte bloedcellen in je lichaam buitensporig toeneemt. Ian heeft de acute variant.

BOEM!

Da’s even schrikken… want, wat betekent dat? Dat hij er binnen een aantal maanden niet meer is? Of dat over 3 jaar het evenwicht hersteld is, en hij weer gezond is? Hoe zal het de komende tijd met hem gaan?

Als we besluiten af te spreken kan ik niet wachten tot het zover is en als ik hem zie, voelt het meteen vertrouwd. Alsof de afgelopen 3 1/2 jaar er niet zijn geweest. Een intens gesprek volgt: we proberen al die jaren in 4 uur te proppen en na al dat praten ben ik dan ook moe. Moe van alle verhalen, moe van de bijbehorende emoties. Tijd om afscheid te nemen dus, en ik breng hem terug naar het station. We gaan ieder weer onze eigen weg. Maar niet voor lang, want de verbinding is er. Ik zeg tegen mezelf vooral niet te hard van stapel te lopen. Tegen beter weten in…

In de weken die volgen zien we elkaar regelmatig en de verbinding tussen ons neemt toe. Het wordt leuker, boeiender, dieper, warmer en intenser. Vele gesprekken, vele emoties en leuke belevenissen later noemen we onszelf intussen ‘een stel’. Ondanks de fysieke pijn die Ian heeft, ondanks zijn vermoeidheid en de bizarre situatie waar we ons in bevinden, genieten we erg van elkaar en het leven.

En ik realiseer me hoe speciaal het is. Dat dat kleine berichtje van Ian zo’n prachtige herontdekking van twee mensen tot gevolg heeft gehad en een portie geluk oplevert op een moment dat je het niet verwacht, maar oh zo goed kunt gebruiken. Sociale media onzinnig? Ik weet wel beter…

Al eerder had ik het over de Verbinding, die in mijn leven mede door sociale media tot stand komt. En toch kan niet iedereen daar vat op krijgen, bijvoorbeeld op de zin van een medium als Twitter.

Er wordt -door insiders- veel gehiephiephoeraad over sociale media en tegelijkertijd roepen critici, overigens vaak ‘outsiders’, dat sociale media onzin zijn. Dat ze een gevaar vormen voor onze samenleving, omdat ze asociaal gedrag zouden bevorderen. En ook, dat op die sociale media alleen maar wordt gemeld ‘dat je naar de wc gaat’. Gemakkelijk hoor, die kritiek uiten. Maar het zou mooier zijn als die critici zich er toch eens in verdiepten.

Ik wil graag iets met die critici delen: ik ben blijkbaar niet de enige die mooie dingen ervaart op of door Twitter. Want afgelopen week kwam deze tweet van Jojanneke in mijn timeline voorbij: 

Daar werd ik even stil van. Ze gaf precies de juiste woorden aan mijn ervaring van dit moment.

Ik heb er een mooi nieuw motto bij in mijn leven: Carpetwittem!

Maar dit jaar niet! Er ‘stond iets op het programma’. Spannend, ik houd wel van verrassingen!  Na koffie/thee en gebak en natuurlijk een knuffel met de jarige én mijn kleine nichtje, mijn petekindje werd mijn zus wat opruimerig… het leek erop dat we moesten gaan. Hóp in de auto dus, waar naartoe: geen idee.

Onderweg was het natuurlijk raden wat de bestemming zou zijn en hoe dichterbij we kwamen, hoe zekerder mijn vader het wist: Beeld & Tuin Duizel, dat móest wel, zei hij! Twee jaar geleden trad hij daar nog op met kamerkoor ’Tourdion’ uit Waalwijk, waar hij in zingt. Gaaf koor trouwens, je moet zeker eens naar een concert van hen gaan luisteren, in november staat weer wat gepland.

Hij had gelijk, mijn vader, we koersten recht op Beeld & Tuin Duizel af. Gewoon in een woonwijk, wat kun je dáár nou verwachten? Door een deur onder de carport betraden we de tuin van Marja en Wim. Eigenlijk stapten we gewoon hun leven in… heel bijzonder! Marja heette ons hartelijk welkom en legde ons uit hoe het concept in elkaar stak en -niet onbelangrijk- hoe het werkte met de koffie/thee/frisdrankhoek in het tuinhuisje midden in de tuin. Die tuin, echt Wim’s ‘ding’, was prachtig aangelegd en perfect geschikt om de beelden van Marja tot hun recht te laten komen.

Water, groen, beeldig
Eenmaal aan de wandel kon ik alleen nog maar voelen: wat een heerlijke sfeer… rust, groen, mooie kunst. Steeds verrassende hoekjes groen, bijzondere bloeiende bomen, waterpartijen, en natuurlijk de vele, heel verschillende beelden.

Na de rondgang door de tuin bekeken we nog de foto’s die Wim in huis exposeert en raakte ik aan de praat met Marja. Zij bleek mijn vroegere tekenlerares op het Moller! Ik kreeg nog ooit een ’10′ van haar voor een houtskooltekening *glimt van trots* Marja vertelde dat op 26 juni in hun tuin wat leuks te doen is: Proeftuin: een klein festivalletje, met dans, theater, muziek en beeldende kunst. Geweldig, zo’n kleinschalig evenement! Voor € 5,00 kun je van 13 -17 uur heerlijk ronddwalen in de prachtige tuin en je laven aan kunst in brede zin. Komt dat zien!

En heb je de 26e toevallig een verjaardag van familie? Zo’n zitfeestje, waar je eigenlijk niet onderuit kunt? Doe dan eens gek en neem iedereen gewoon lekker mee naar Proeftuin in Beeld & Tuin Duizel!