(her)ontdekking

Soms lees je op Facebook iets dat je opvalt. Een foto, een bijzonder bericht of linkje tussen je nieuws. Mij overkwam dat eind mei.

Tussen mijn nieuwsberichten viel mij het berichtje op van Ian. 3 1/2 jaar geleden had ik een aantal dates met hem en nu schreef hij op zijn prikbord of het de moeite waard zou zijn als hij een blog bij ging houden over zijn ziekte. Zou iemand daar wat aan hebben, vroeg hij zich af. Sinds we destijds besloten niet samen verder te gaan had ik hem niet meer gezien. Desondanks prikkelde dit bericht mij teveel om niet te reageren. “Wat heb je dan onder de leden?” vroeg ik hem dan ook. In de uitgebreide mail- en chatwisseling die volgde, vertelde hij over zijn ziekte. Sarcoïdose. Een auto-immuunziekte waarbij het aantal witte bloedcellen in je lichaam buitensporig toeneemt. Ian heeft de acute variant.

BOEM!

Da’s even schrikken… want, wat betekent dat? Dat hij er binnen een aantal maanden niet meer is? Of dat over 3 jaar het evenwicht hersteld is, en hij weer gezond is? Hoe zal het de komende tijd met hem gaan?

Als we besluiten af te spreken kan ik niet wachten tot het zover is en als ik hem zie, voelt het meteen vertrouwd. Alsof de afgelopen 3 1/2 jaar er niet zijn geweest. Een intens gesprek volgt: we proberen al die jaren in 4 uur te proppen en na al dat praten ben ik dan ook moe. Moe van alle verhalen, moe van de bijbehorende emoties. Tijd om afscheid te nemen dus, en ik breng hem terug naar het station. We gaan ieder weer onze eigen weg. Maar niet voor lang, want de verbinding is er. Ik zeg tegen mezelf vooral niet te hard van stapel te lopen. Tegen beter weten in…

In de weken die volgen zien we elkaar regelmatig en de verbinding tussen ons neemt toe. Het wordt leuker, boeiender, dieper, warmer en intenser. Vele gesprekken, vele emoties en leuke belevenissen later noemen we onszelf intussen ‘een stel’. Ondanks de fysieke pijn die Ian heeft, ondanks zijn vermoeidheid en de bizarre situatie waar we ons in bevinden, genieten we erg van elkaar en het leven.

En ik realiseer me hoe speciaal het is. Dat dat kleine berichtje van Ian zo’n prachtige herontdekking van twee mensen tot gevolg heeft gehad en een portie geluk oplevert op een moment dat je het niet verwacht, maar oh zo goed kunt gebruiken. Sociale media onzinnig? Ik weet wel beter…