Istanbul met andere ogen

Na jaren een bril, lenzen en weer een bril wilde ik daar toch eindelijk eens vanaf. Ik besloot mijn ogen te laten laseren. Leuke aanbiedingen bleken echter toch wel wat duurder, of minder leuk dan ze leken. Uiteindelijk vond een betaalbaar alternatief: ooglaseren in Turkije, via Alma Care. Dat scheelt ruim de helft met de prijzen hier… Vorige week woensdag was het zover: ik vertrok naar Istanbul, waar donderdag in het Istanbul Cerrahí de onderzoeken en daarna de laserbehandeling zouden plaatsvinden. Toch wel een beetje spannend! Er achteraan had ik nog een aantal dagen gepland om de stad te kunnen bekijken, nu ik er toch was. Met nieuwe ogen 😉 Inmiddels ben ik weer thuis. Behandeling geslaagd, en toch: een tikkeltje teleurgesteld…

Laseren: de behandeling

De onderzoeken in de ochtend verliepen vlot, en in tegenstelling tot wat vooraf was gezegd werd ik direct aansluitend behandeld. Fijn! Ik kreeg zo niet eens de kans om zenuwachtig te worden. Tijdens de laserbehandeling zelf was ik in enigszins gesedeerde toestand, door een of ander rustgevend tabletje. Heel prettig dus 🙂 Het was een rare gewaarwording dat ze mijn oog open hielden met een klem en een koker op mijn ogen (een voor een) vastzogen. Daarvan zag je achteraf nog een paar dagen de rode lijnen op mijn oogwit. Een foto daarvan bespaar ik jullie 😉 Het spannendst vond ik dat ik tijdens het laseren mijn oog stil moest houden, terwijl ik naar een groene stip moest kijken. Die overigens op een gegeven moment helemaal niet zichtbaar was. Wat als ik per ongeluk toch zou bewegen? Nu duurde dit niet zo lang, een seconde of 10, maar het voelde net even anders. Gelukkig had ik wel gelezen dat de apparatuur zó slim is, dat deze de eventuele beweging van je oog direct volgt. Het kan dus helemaal niet mis gaan. En dat ging het dan ook niet. Ik voelde ook helemaal niets van de behandeling.

Laseren: het vervolg

Na afloop volgde de eerste  nacontrole. Alles zag er goed uit! Ik kreeg een bril op die ik de rest van de dag moest dragen, ook in bed. Deze bril beschermde tegen licht, stof en aanraken. Heel effectief, maar charmant? Niet echt. Met bril (en pet om mezelf nog wat meer te vermommen), wandelde ik vervolgens terug naar mijn appartement. Op een gegeven moment was het meer schuifelen en me steunend aan een brugleuning voortbewegen, want mijn ogen begonnen steeds meer te tranen en werden gevoelig. Het was maar goed dat ik niet zo ver hoefde. Met mijn laatste krachten en tussen de tranen door speurend naar etiketten en prijzen haalde ik nog gauw wat boodschappen, zodat ik later die dag in het appartement wat te eten kon maken en niet meer de deur uit hoefde. Het kassameisje moet raar over mij gedacht hebben… Eenmaal op mijn kamer liepen de tranen 2 uur lang over mijn wangen. Toen besloot ik maar even te gaan slapen, en dat heb ik vervolgens met tussenpozen om te druppelen gedaan tot in de ochtend. Na het eerste uur slapen was het tranen gelukkig opgehouden en voelde ik ook niets  vervelends meer. Wat een genot! Mijn zicht werd ook elke minuut beter. De dag erop kreeg ik de tweede nacontrole, en de arts was tevreden. Zelf was ik echter behoorlijk teleurgesteld, want mijn zicht was nog lang niet wat het moest zijn: -1.0 aan beide ogen. Hij vertelde echter dat dit normaal is, omdat de hersenen nog moeten wennen aan de nieuwe situatie. Dichtbij zien ging perfect, maar op grotere afstand was het nog erg wazig. Dat is nu, 4 dagen later, nog steeds zo, al zie ik inmiddels op afstand best goed: wat vooral heel traag gaat is het schakelen tussen dichtbij en veraf. Daardoor leef ik de helft van de tijd in een wazige toestand. Best vermoeiend…
Hoe lang duurt het dan nog voordat mijn zicht definitief is? Dat is verschillend, aldus de arts, en het kan tot enkele maanden duren. Hopelijk zijn mijn hersenen sneller…!

Istanbul anders bekeken

Mijn ervaring met Istanbul is helaas sterk gekleurd door de situatie met mijn ogen. Doordat mijn zicht niet goed was en ik steeds opnieuw scherpte in mijn blik moest vinden, kon ik maar moeilijk echt genieten van het daar zijn. Daarbij kwam de cultuur die ik niet kende, waarin ik mee als (alleengaande) westerse vrouw in een korte broek en hemdje toch nét even iets meer en anders bekeken voelde dan normaal. En dat in combinatie met de taal die ik totaal niet sprak, maakte dat ik mij best eenzaam voelde. Om contacten te leggen wilde ik aansluiten bij twee Couchsurfing-events: een stadswandeling en een show van de Sufi Whirling dervishes. De eerste werd onverwachts gecanceld vanwege persoonlijke omstandigheden van de gids, de andere redde ik zelf niet omdat ik de afstand van de ene naar de andere kant van de stad niet tijdig kon overbruggen door de drukte op de weg. Dat vond ik wel erg jammer. Hier kun je de Whirling dervishes zien in een YouTube-filmpje.

Muziek, lekker eten en fijn gezelschap

Gelukkig waren er ook mooie dingen! Want ik logeerde bij twee superlieve meiden: Gamze en Seda. Ik vond mijn kamer bij hen via Airbnb, en wat maakten zij mijn week goed! Twee keer ben ik een avond met hen en hun vrienden op pad geweest: bandjes luisteren. En bij restaurant Müsterek (betekent: samen) van Emre, de vriend van Gamze, heb ik op een avond in mijn eentje heerlijk raki gedronken en mezes gegeten, in een heel relaxte omgeving. Als je naar Istanbul gaat, ga hier dan ook zeker een keer eten! Het bandje van de vriend van Seda, Puding Band, was goed voor een vrolijk avondje dansen, en het jazz-trio Bilal Karaman TriO maakte stil. Heerlijk! Iets minder stil maakte de rockband Yüzdejüz Müzik. Tenminste, totdat de stroom uitviel 😉

Gamze en Seda & friends: thanks a lot for being my hosts. Not only in your appartment, but also outside. Love you all, and hope to see you again some day!

Istanbul: tot ziens!

Al met al maakte Istanbul zelf dus minder indruk dan ik vooraf had gehoopt. Maar gelukkig compenseerden de fijne persoonlijke contacten dit. Istanbul, ik kom zeker nog eens terug. En ik beloof dat ik dan vooraf wat Turks oefen :-).

Getagd , , , , , , , , , , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

2 reacties op Istanbul met andere ogen

  1. Sander Oord zeggen:

    Mooie blog Ingrid! En je hebt de behandeling mooi omschreven. Volgens mij is het dezelfde behandeling die wij hier in Nederland uitvoeren bij Vision Ooglaseren, maar dat kan ik natuurlijk niet precies zeggen. Hoe gaat het nu met je ogen?

    Met vriendelijke groet,

    Sander Oord

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.