Auw

Dit weekend wees een nieuwe volger op Twitter mij op het feit dat mijn blog al maanden niet meer was veranderd. Hm. *auw*
Hij legde de vinger precies op de zere plek, want ik wist het zelf maar al te goed en denk al máánden “Ik moet weer eens wat bloggen”. Maar ja, waarover dan? Had ik last van een ‘schrijversblok‘? Ontbrak het mij aan inspiratie? Of was het angst voor de witte bladzijde, en had ik problemen van psychiatrische aard?

schrijven1

Ik meen weleens te hebben gelezen dat kunstenaars (schrijvers, dichters, schilders,…) het meest productief zijn in periodes dat ze door diepe dalen gaan. Hun vak is dan een soort uitlaatklep van hun emoties. Als dit waar is, en ik mezelf met mijn schrijfsels even tot de categorie kunstenaars reken, betekent dit dan misschien dat ik eigenlijk heel erg gelukkig ben sinds mijn laatste blog?

 

De bewuste tweep wees mij op het feit dat ik hem wel érg snel terugvolgde. Toen ik zei dat ik een beetje aan het rondkijken was op Twitter, Facebook en e-mail en daardoor zo snel reageerde, merkte hij fijntjes op dat dát misschien de oorzaak was van mijn bloginactiviteit. Hm. Weer *auw*. Die zere plek werd steeds pijnlijker. Want ja, dát zou weleens de ware reden kunnen zijn… urenlang een beetje lezen wat iedereen te delen heeft, gesprekjes voeren met mensen, e-mails beantwoorden. Erg interessant, leuk en gezellig, soms zelfs onvermijdelijk en het levert me mooie verbindingen op. Maar als ik heel eerlijk naar mezelf kijk, besteed ik daar per dag wellicht inderdaad wel erg veel uren aan… uren die ik vervolgens niet kan besteden aan bloggen. En ook niet aan andere aangename, nuttige of tot aangename omstandigheden leidende zaken.

Wachten op inspiratie heeft ook geen zin, lees ik net. Inspiratie komt als je schrijft, of als je actief bent om inspiratie op te doen. Niet door op de bank te hangen. Het schrijven van een blog vraagt om ‘er even voor te gaan zitten’, om ‘even de laptop aan te zetten’, om ‘even níet op Twitter, Facebook en e-mail te kijken’. Het vraagt kortom om aandacht en concentratie. Hm. Een derde maal *auw*.

De afgelopen maanden kregen we op onze afdeling een CiEP-training: *Change into Excellent Performance*. Eén van de belangrijkste uitgangspunten van CiEP is: ‘Doe het nú’. Daarbij gaat het om te beginnen om keuzes maken; stel een keuze niet uit, blijf niet steeds om een issue heen draaien, maar beslis op z’n minst wanneer je er iets mee doet. En dóe het dan ook.

En dus bedacht ik me om ook op het gebied van bloggen maar eens te gaan CiEP-en. Waarvan acte. Het begin is gemaakt, ik hoop dat je je vermaakt hebt ;-).

Mijn zere plek is al een stuk minder pijnlijk, en ik ga vanaf nu weer regelmatig iets posten. Beloofd. Tot snel dus!

 

 

Getagd , , , , , , . Bladwijzer de permalink.

9 reacties op Auw

  1. CoachSander zeggen:

    Hmm…. Dan zal ik ook maar weer’s een blog gaan schrijven… 😉

  2. Noud zeggen:

    Ja! Ik voel weer een “superweek” aankomen: een week lang blogjes over de supermarkt. Rijke bron van inspiratie!

  3. ian zeggen:

    een boek schrijven gaat me makkelijker af dan bloggen. maar je tweep heeft wel gelijk. ik begin gewoon te typen en ik heb geen idee hoe, maar het komt gewoon los uit de vingers. de geest vrij laten om te doen waar die goed in is.mijn geest dwaalt vak af nu, maar als je typt zie je wat je gedachten waren. vreemd als je er in het begin niet zo over nagedacht hebt.maar filosofie is een andere plaats gegund.

  4. Angelo Hulshout zeggen:

    Haha, Ingrid, ik voel me bijna schuldig dat ik die opmerking heb gemaakt. Maar, je verhaal sluit als een bus. Ik betrapte mezelf op precies wat je beschrijft, net na carnaval. Veel lezen, rondkijken en veel zeggen dat je iets gaat doen, maar het dan niet oppakken. Toen ik me dat realiseerde is Zeeuw op ’t Droge geboren – http://www.hulshout.nl/zotd 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.